Την αίσθηση ακριβώς ότι το ποτάμι του χρόνου έχει βαλτώσει στον τόπο μας, μέσα από τις αλλεπάλληλες επαναλήψεις των ίδιων και των ίδιων (στο επίπεδο είτε των προσώπων και των κομμάτων είτε των διακηρύξεών τους είτε των μονότονα επαναλαμβανόμενων ομοειδών σκανδάλων), αποκτά όποιος έχει κάπως γερή μνήμη ή, αν το μνημονικό του είναι καταπονημένο, αναδιφά τις πίσω σελίδες.
Διαφθορά, σπατάλη, ανοργανωσιά, διαπλοκή, πελατειακό σύστημα... Λαϊκότροπα, θα κατέληγε κανείς στο συμπέρασμα «Τι ’χες Γιάννη, τι ’χα πάντα». Επί το λογοτεχνικότερον, θα αποφαινόταν «ουδέν νεότερον από το ελληνικό μέτωπο». Και στη μια και στην άλλη περίπτωση πάντως την ίδια αίσθηση θα είχε: ότι ο χρόνος λίμνασε, κι ο ίδιος βρίσκεται βουλιαγμένος μες στο τέλμα του, χωρίς ανάσα.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_16/05/2010_1291708
5.20.2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου