Ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, και οι άλλοι αγωνιστές θα αναγνώριζαν μια χώρα η οποία συνέχεια βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας (αφού χρεοκόπησε το 1826, το 1843, το 1860 και το 1893), στην οποία οι θεσμοί είναι αδύναμοι και οι πολίτες εξαρτώνται από τις διαθέσεις των ισχυρών, στην οποία η εφαρμογή των νόμων είναι επιλεκτική και δεν αφορά τους ισχυρούς, στην οποία κυριαρχεί ο ατομικισμός και η αυθαιρεσία.
Εδώ οι μεταρρυθμιστές είτε δολοφονούνται (όπως ο Καποδίστριας) είτε παραγκωνίζονται, το εκπαιδευτικό σύστημα έχει αφεθεί στην τύχη του, έχουμε συνεχή ανάγκη από δάνεια και από άλλες παρεμβάσεις των ξένων, ενώ πιστεύουμε ότι είμαστε μοναδικοί σε αρετές και μοναχικοί λόγω του φθόνου όλων των άλλων.
kathimerini.gr - Ελληνική Οδύσσεια: 1821-2201:
3.27.2011
3.20.2011
οι Ελληνες είναι βουτηγμένοι μέσα στα σκατά
Ανήθικους και γελοίους μας αποκαλούν από την εποχή των Λατίνων. Ο Κάτωνας, ο Ρωμαίος Δημοσθένης, μας χαρακτήριζε ευτελείς και αφερέγγυους (Πλούταρχος, «Μάρκος Κάτων»). Ο Κικέρωνας ονόμαζε τους Ελληνες «Γραικύλους» (Στ. Α. Κουμανούδης, «Συναγωγή νέων λέξεων»), δηλαδή κατώτερους, ανάξιους και έκτοτε φέρουμε ως ρετσινιά αυτή την ονομασία. Δεν υπάρχει αμφιβολία, έλεγε ο Αγγλος υπουργός Εξωτερικών και μετέπειτα πρωθυπουργός της Αγγλίας (1827) Τζορτζ Κάνινγκ, ότι οι Ελληνες είναι μια συμμορία αχρείων. Ως σκυλολόι, κοινωνία αποκρουστική, έθνος αγροίκο, διεφθαρμένο, αλαζονικό, σιχαμένο μας περιγράφουν οι Δυτικοί μέχρι τα σύγχρονα χρόνια. Ούτε αποτελεί το πρώτο συμβάν έντυπου χλευασμού της χώρας μας το πρόσφατο δημοσίευμα του Focus. Ως «Μπανανία του Πλάτωνος» ανέφερε την Ελλάδα γερμανικό περιοδικό όταν το 1988 είχε αναλάβει την προεδρία της ΕΟΚ.
Οντως η Ελλάδα είναι χώρα ανώριμη (από τη διαρκή ξενοδουλεία), σε αρκετούς τομείς υπανάπτυκτη, με κόμματα προσωποπαγή, πελατειακά, πολιτικό σύστημα ανεύθυνο, μεσαίες τάξεις καιροσκοπικές... Οντως, το σύνολο των φορολογικών μας εσόδων αγγίζει το 6,9% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι 27,3%.
Ομως, φοροφυγάδες, δεν έχει μόνο η Ελλάδα.Greek statistics από το 1823
Πράγματι, εκ της γενέσεώς του, το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε ανυπέρβλητες δημοσιονομικές δυσκολίες. Ο πρώτος προϋπολογισμός τού υπό σύσταση ελληνικού κράτους, ο οποίος κατατέθηκε το 1823 στο Αστρος, κατά τη Β΄ Εθνοσυνέλευση, προέβλεπε έσοδα τα οποία κάλυπταν μόλις το 33% των εξόδων, δημιουργώντας έλλειμμα ύψους 23 εκατ. γροσίων (το 1 γρόσι ισοδυναμούσε με 60 λεπτά). Ο προϋπολογισμός αυτός εισήγαγε για πρώτη φορά στα χρονικά της ιστορίας την περιβόητη έννοια των «Greek statistics» καθώς κρίθηκε ως τυπικό παράδειγμα ασάφειας και γενικολογίας.
Τότε λοιπόν άρχισε να αμφισβητείται η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας. Αυτή η αμφισβήτηση συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του ελληνικού κράτους. Αναφέρουμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Παράδειγμα πρώτον: Η ανεξέλεκτη αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος και του χρέους, σε συνδυασμό με τον πανικό που προκάλεσε στις διεθνείς αγορές η πτώχευση της Πορτογαλίας το 1892, οδήγησε το ελληνικό κράτος σε αδυναμία περαιτέρω εξωτερικού δανεισμού με συνέπεια τη μονομερή αναστολή εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους το 1893 (επί Χαριλάου Τρικούπη). Η επιτυχής επαναδιαπραγμάτευση του χρέους κατέστη δυνατή μετά την απαίτηση των διεθνών επενδυτών για την παρουσία ξένων εμπειρογνωμόνων στην Ελλάδα με στόχο τον έλεγχο της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής. Στην περίπτωση αυτή, χρειάστηκε περίοδος 10ετούς δημοσιονομικής προσαρμογής προτού να αποκατασταθεί η φερεγγυότητα της ελληνικής οικονομίας. Παράδειγμα δεύτερον: Ο κλονισμός της αξιοπιστίας του ελληνικού κράτους την επομένη της Μικρασιατικής καταστροφής εκτόξευσε, σύμφωνα με στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος, τη διαφορά απόδοσης (spread) μεταξύ των ελληνικών ομολόγων και των αντίστοιχων διεθνών ομολόγων στις 1.700 τιμές βάσης. Στην περίπτωση αυτή, παρήλθε περίοδος 5 ετών προτού να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία.
Η Ελλάδα καλείται και σήμερα να ανακτήσει, για άλλη μία φορά, τη φερεγγυότητά της στις διεθνείς αγορές.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
