Ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, και οι άλλοι αγωνιστές θα αναγνώριζαν μια χώρα η οποία συνέχεια βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας (αφού χρεοκόπησε το 1826, το 1843, το 1860 και το 1893), στην οποία οι θεσμοί είναι αδύναμοι και οι πολίτες εξαρτώνται από τις διαθέσεις των ισχυρών, στην οποία η εφαρμογή των νόμων είναι επιλεκτική και δεν αφορά τους ισχυρούς, στην οποία κυριαρχεί ο ατομικισμός και η αυθαιρεσία.
Εδώ οι μεταρρυθμιστές είτε δολοφονούνται (όπως ο Καποδίστριας) είτε παραγκωνίζονται, το εκπαιδευτικό σύστημα έχει αφεθεί στην τύχη του, έχουμε συνεχή ανάγκη από δάνεια και από άλλες παρεμβάσεις των ξένων, ενώ πιστεύουμε ότι είμαστε μοναδικοί σε αρετές και μοναχικοί λόγω του φθόνου όλων των άλλων.
kathimerini.gr - Ελληνική Οδύσσεια: 1821-2201:
3.27.2011
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου