«πού έθνος, πού γένος, πού λαός;»

Αρκετά, όχι πολλά, χρόνια πριν από την Αλωση της Κωνσταντινούπολης, Βυζαντινοί ιστορικοί διατύπωναν την αγωνία «πού έθνος, πού γένος, πού λαός;». Διατύπωναν επίσης τη θλιμμένη απορία, γιατί οι πλούσιοι είχαν εγκαταλείψει τη Βασιλεύουσα με τα πλούτη τους. Και μαζί τους είχαν φύγει πολλοί λόγιοι, είτε επειδή δεν συμφωνούσαν με τους ανθενωτικούς εκπροσώπους της Εκκλησίας -η σύνοδος της Φεράρας–Φλωρεντίας είχε καταλήξει άδοξα- είτε γιατί η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία -το Βυζάντιο- είχε συρρικνωθεί αποκαρδιωτικά λόγω των αλλεπάλληλων επί αιώνες τουρκικών επιδρομών, αλλά και της εσωτερικής κοινωνικής-πολιτικής παρακμής, είτε γιατί η Δύση, κατακερματισμένη και αυτή, κοντόφθαλμα δεν αντιδρούσε στον τουρκικό κίνδυνο.

...Περνούμε τα τελευταία χρόνια μια βαθιά κρίση συνείδησης και προσανατολισμού, κρίση συνείδησης κοινωνικής, πολιτικής, εθνικής και τελευταία οικονομικής. Και αυτό συμβαίνει σε ένα ευρωπαϊκό γίγνεσθαι ή μάλλον σε μια ευρωπαϊκή κοινωνία που διασπάται ιδεολογικά, κοινωνικά, πολιτικά και ανασυντάσσεται «εθνικά». Οι ευθύνες του ελληνικού πολιτικού-κομματικού κόσμου αλλά και πολλών εξ ημών -είμαστε όλοι πολιτικά σκεπτόμενα και δρώντα άτομα- είναι δεδομένες και οι οικονομικές εξ αυτών συνέπειες αναλύονται καθημερινά, έστω και αντικρουόμενα, από ειδικούς, οικονομολόγους και μη.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_10/07/2011_448540