δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί»

Δεν χρεοκόπησε η χώρα από το κόστος του κοινωνικού κράτους, δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί», όπως θέλει να υποκρίνεται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Η χώρα πνίγηκε στον υπέρμετρο δανεισμό που αποτόλμησαν αμοραλιστές πολιτικοί, για να εξαγοράσουν με εξωφρενικές παροχές και διορισμούς την ψήφο των πολιτών, την κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Το κράτος πτώχευσε, γιατί η οικονομία του καταληστεύθηκε διαδοχικά από το πράσινο, το γαλάζιο, πάλι από το πράσινο και πάλι από το γαλάζιο κομματικό κράτος.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/10/2010_419994

χρονικά διαστήματα έντονης δημιουργίας

..η Ελλάδα, παρά τις μεγάλες περιόδους πολέμων, καταστροφών, εθνικών διχασμών και εμφυλίων σπαραγμών, είχε και χρονικά διαστήματα έντονης δημιουργίας, όπως αυτά των βενιζελικών περιόδων, της περιόδου 1953 - 1967, καθώς και της μεταπολιτευτικής περιόδου. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων μπόρεσε, από μια μικρή επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που εκτεινόταν από την Στερεά μέχρι την Πελοπόννησο (το «Ελλαδικόν» όπως ονομαζόταν) το 1830, να είναι σήμερα μέσα στις 25 πλουσιότερες χώρες του πλανήτη με βάση το κατά κεφαλήν εισόδημα σε μονάδες ισοδύναμης αγοραστικής δύναμης.

Αυτή η ιστορική διαπίστωση είθε να λειτουργήσει ως αχτίδα φωτός στις δύσκολες συνθήκες που περνάμε σήμερα. Κυρίως όμως να μας υπενθυμίσει πόσο απελπιστικά μικρό ήταν τελικά το διάστημα που επικράτησαν συνθήκες ομοψυχίας και συναίνεσης, οι οποίες δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες για την έξοδο της Ελλάδας από τις τόσες κρίσεις που γνώρισε.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_24/10/2010_419995

εθνικό κύρος τρωθέν

Σε μια διεθνή συγκυρία διόλου ευνοϊκή για όλους, με την Ευρώπη σε σύγχυση ταυτότητας και αναπροσανατολισμού έναντι της αναδυόμενης Ασίας, με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να βαρύνονται ασύμμετρα με το κόστος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με το εθνικό κύρος τρωθέν εξ ιδίων βελών, με τα εθνικά θέματα ανοιχτά και εμάς αδύναμους διαπραγματευτές, με την κοινωνία διχασμένη και αποκαρδιωμένη, γίνεται όλο και πιο φανερή στην Eλλάδα η απουσία ζωηρού συλλογικού φρονήματος αφενός, αλλά και ηγέτιδος τάξεως με πειθώ και όραμα, αφετέρου. Καμία κοινωνική δύναμη, κανένας πολιτικός χώρος, καμιά δεξαμενή προσώπων, δεν φαίνονται τούτη τη στιγμή στον ορίζοντα, ικανά να απαντήσουν σε αυτές τις επείγουσες ιστορικές ζητήσεις, να δώσουν νέο υλικό περιεχόμενο και νόημα στα κενά πεδία της ηγεμονίας και του συλλογικού σχεδίου. Τούτη τη στιγμή.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/10/2010_420000

μικροπολιτικό συμφέρον

η Ελλάδα είναι διεθνές «πειστήριο» για τις ολέθριες συνέπειες όταν η πολιτική τάξη κυβερνάει όχι με άξονα τις μακρόχρονες προοπτικές της χώρας αλλά για το δικό της μικροπολιτικό συμφέρον.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_24/10/2010_420001

ο δρόμος του μαρτυρίου

Γι’ αυτό, ο μόνος δρόμος είναι δυστυχώς ο δρόμος του μαρτυρίου αλλά με εθνική συνεννόηση, με αξιοποίηση τεχνοκρατών κάθε απόχρωσης και ένα πειστικό όραμα που θα κάνει τον Ελληνα να βρει τον καλύτερό του εαυτό και να δώσει μια δύσκολη μάχη με την πίστη πως στο τέλος θα βγει κερδισμένος. Οπως ακριβώς έκανε η γενιά των παππούδων μας πριν από ακριβώς 70 χρόνια, όταν έδωσε τη δική της ιστορική μάχη.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_24/10/2010_420002

Η Ελλάδα δεν μπορεί να ανακάμψει

Η Ελλάδα δεν μπορεί να ανακάμψει από τη σημερινή καταβαράθρωση με γιατροσόφια οικονομολόγων και αστειότητες «διαλόγου» ανάμεσα σε συντεχνίες συμφερόντων. Χρειάζεται στόχος ικανός να συνεγείρει καθολικά τις ατομικές συνειδήσεις, να προκαλέσει καινούργιο κοινωνικό συμβόλαιο.

Σήμερα πια, η ταυτότητα με την οποία προσδιορίζουν την Ελλάδα τα διεθνή ΜΜΕ, η ταυτότητα που αποδίδουν οι πάντες στον Ελληνα όπου της γης ταξιδέψει, είναι αυτή του πολίτη μιας οικονομικά κατεστραμμένης και κοινωνικά διεφθαρμένης χώρας. Το όνομα «Ελλάδα», όπως ακριβώς το όνομα «Ρουάντα» δεν παραπέμπει συνειρμικά ούτε σε Ιστορία ούτε σε πολιτιστική ετερόρτητα, αλλά μόνο σε μια οικονομία ρημαγμένη από ληστρικές συντεχνίες κομμάτων, συνδικάτων και αετονύχηδων «προμηθευτών» του Δημοσίου.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/10/2010_418232

χτίσαμε μια ψεύτικη πολιτεία

Το πρόβλημα δεν είναι στο προσωπικό επίπεδο αλλά στο κοινωνικό: αντανακλά το κατά πόσο το πολιτικό συμφέρον και η διανοητική τεμπελιά έχουν διαστρεβλώσει την κοινωνία μας. Η κατάρρευση ιεραρχιών, η έλλειψη αξιολόγησης και υπευθυνότητας, η τσαπατσούλικη επιβολή των νόμων (εθνικών και ευρωπαϊκών), οι συνεχείς «περαιώσεις» (απόδειξη ότι ένα φαύλο σύστημα δεν μπορεί να διεκπεραιώσει ούτε τις βασικότερες απαιτήσεις μιας σύγχρονης κοινωνίας) συντέλεσαν στη δημιουργία ενός κόσμου μακριά από την πραγματικότητα. Οι «πολιτικές λύσεις» επιβλήθηκαν πάνω από τους νόμους και τη λογική. Υπήρξε τόση σπατάλη και τέτοιο χάος, που ακόμη δεν γνωρίζουμε ποιος χρωστάει τι σε ποιον.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_10/10/2010_1292893

διαφθορά, ανομία και αυθαιρεσία παντού

Αν διαβάσει κανείς το Σύνταγμα και τους νόμους μας, θα υποθέσει πως είμαστε η... Δανία, αν κοιτάξει γύρω του βλέπει διαφθορά, ανομία και αυθαιρεσία παντού. Ας ξαναβρούμε λοιπόν το μέτρο ανάμεσα στη διαφάνεια και την αποτελεσματικότητα, τη δημοκρατία και τη νομιμοποίηση του «μπάχαλου», γιατί προφανώς κάτι λάθος σχεδιάστηκε στα θεμέλια της μεταπολίτευσης, πάνω στα οποία κτίστηκε μετά το «αυθαίρετο» της δεκαετίας του 1980.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_10/10/2010_418240

ο δράκος του πολιτικού κόστους

Οι πολίτες αυτοί αντιλαμβάνονται ότι η διέξοδος από τη χειρότερη κρίση των τελευταίων 35, αν όχι 60, ετών περνάει από την αναγκαστική μείωση κεκτημένων. Απαιτούν όμως παράλληλα από το πολιτικό σύστημα να μοιράσει με δικαιοσύνη και αντίστοιχη αυτοθυσία το κόστος της προσαρμογής.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_03/10/2010_417107

εθνικά θέματα

Αποτιμώντας τη νεότερη ιστορία, πετύχαμε τους στόχους μας κάθε φορά που κάναμε σωστή ανάγνωση των συσχετισμών δυνάμεων και ανάλογες επιλογές (εθνική επανάσταση, βαλκανικοί πόλεμοι, παγκόσμιοι πόλεμοι και ευρωπαϊκή ένταξη). Αποτύχαμε οικτρά όποτε διχαστήκαμε εσωτερικά και ταυτοχρόνως απομονωθήκαμε διεθνώς (π.χ. 1897, 1922 και 1974).
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_03/10/2010_417383

το έλλειμμα είναι εμφανές

Στην Ελλάδα, πόσοι διάδοχοι (βασιλικοί, οικογενειακοί και πολιτικοί) δεν αποδείχθηκαν πολύ λιγότεροι των προγόνων τους μόνο αφού τους διαδέχτηκαν; Οι διάδοχοι δυναστειών και άλλοι προύχοντες συνήθως μεγάλωσαν γνωρίζοντας ότι μια μέρα θα κυβερνήσουν, δεν είχαν ανάγκη να δοκιμαστούν στον αληθινό κόσμο, στον πόλεμο, στην αγορά. Αυτό το έλλειμμα είναι εμφανές στις μέρες μας, όπου οι πολιτικοί μας δυσκολεύονται να κατανοήσουν τη (δυσ)λειτουργία της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας. Την ίδια ώρα, η Ιστορία βρίθει περιπτώσεων όπου ηγέτες που φαίνονταν «λίγοι» καταγράφηκαν ως σημαντικοί, επειδή την πιο δύσκολη ώρα σήκωσαν το βάρος των ευθυνών τους και οδήγησαν τον λαό έξω από την έρημο.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_03/10/2010_417384

τη φτώχεια όλων μας

Η ελληνική οικονομία και η κοινωνία νιώθει σε όλο της το μεγαλείο τις επιπτώσεις καθώς «τελείωσαν τα ψέματα». Ποια είναι τα ψέματα: Η ταχεία ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία τριάντα χρόνια στηρίχθηκε κυρίως σε δύο πηγές χρηματοδότησης: στις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στα δανεικά. Οι επιδοτήσεις σταματάνε οριστικά το 2015 και τα δανεικά τέρμα. Με λιγότερες επιδοτήσεις και λιγότερα δανεικά το χρήμα που εισέρχεται από το εξωτερικό στη χώρα έχει εξαφανιστεί. Επίσης, μειώθηκαν οι δημόσιες δαπάνες. Αυτό σημαίνει τη φτώχεια όλων μας.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_03/10/2010_417281