ελληνόφωνοι απάτριδες

Tο γεγονός ότι εμείς σήμερα, οι ελληνόφωνοι απάτριδες του βαλκανικού νότου, δεν ξέρουμε να ξεχωρίσουμε τι σημαίνει «κοινωνία» και σε τι διαφέρει από τη societas (society, socit), μας στερεί και τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό μας αδιέξοδο, το ανέφικτο της ανάκαμψης από τη δουλική υποταγή μας στην Kερδοσκοπική Διεθνή. H πολιτική μας γλώσσα έχει αγκυλωθεί στα παραισθησιογόνα σχήματα «Δεξιά», Kέντρο, «Aριστερά», τα δήθεν πολιτικά μας κόμματα προσπαθούν να καμουφλάρουν τον μηδενιστικό αμοραλισμό τους με τεχνάσματα ελιγμών από τη Δεξιά στην Kεντροδεξιά, από την Aριστερά στην Kεντροαριστερά - μικρονοϊκά παιδιαρίσματα.
kathimerini.gr | H «κοινωνία» και οι «Διεθνείς»:

Και τότε ήρθε η κρίση...

Μέχρι τώρα η βία και η ανομία εθεωρούντο κάτι σαν φυσική καταστροφή, που αφ’ ενός έπρεπε να ζήσουμε και αφ’ ετέρου το κράτος έπρεπε να αποκαθιστά. Ο μεγαλύτερος μύθος της μεταπολίτευσης δεν ήταν το άσυλο. Ηταν το πλούσιο «κράτος-πατερούλης». Κανείς δεν νοιαζόταν όταν καταστρεφόταν ένα ΑΕΙ. Απλώς όλοι ρωτούσαν, κατόπιν επαναστατικής εορτής, «μα, πού είναι το κράτος;». Για να πληρώσει τις ζημιές, φυσικά...

Ετσι, με το «έχει ο Θεός», δηλαδή το κράτος, λειτούργησε η ελληνική κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια και σε όλα τα επίπεδα. Τι κι αν υπερδιπλασιάστηκαν φαρμακευτικές δαπάνες; Τσιγκουνιές με τη λίστα φαρμάκων θα κάνουμε; Τι κι αν η «Ολυμπιακή» είχε ζημίες ενός εκατομμυρίου ημερησίως; Ο ελληνικός λαός ήθελε τον «εθνικό του αερομεταφορέα». Τι κι αν έμπαινε κάθε χρόνο ένα δισ. μέσα ο ΟΣΕ; Εμείς θέλαμε τα τρένα μας και ας κυκλοφορούν άδεια. Τι κι αν έχουμε αναλογικά τους περισσότερους δασκάλους και καθηγητές μέσης εκπαίδευσης και πατώνουμε στους διεθνείς δείκτες; Το κράτος έπρεπε να προσλάβει κι άλλους. Τι κι αν έχουμε σε όλο τον δυτικό κόσμο το υψηλότερο ποσοστό χρηματοδότησης των ΑΕΙ και δεν έχουμε πανεπιστήμια; «Λεφτά για την παιδεία», ήταν το σύνθημα.

Και τότε ήρθε η κρίση...
kathimerini.gr - Η νομιμοποιητική ψευδαίσθηση:

Δεν έχουν αλλάξει πολλά από τον 19ο αιώνα

Δεν έχουν αλλάξει πολλά από τον 19ο αιώνα, εκτός βεβαίως από τις τεχνικές και τη... διακριτικότητα. Τότε οι σχετικές συζητήσεις με τους δανειστές του έθνους γίνονταν ανοικτά. Ευθείες ήσαν και οι απειλές, ώστε να μη διανοηθεί κανένα από τα νεαρά κράτη που έσπευδαν στο Λονδίνο με ανοικτές τις παλάμες και κυρτή την πλάτη. Αλλωστε, η Ελλάδα βρέθηκε για πολύ μεγάλες περιόδους της ιστορίας της «εκτός» αγορών δανείων.

Εξαθλιωμένη, βουτηγμένη στα χρέη, σε καθεστώς διεθνούς επιτήρησης και ελέγχου, χωρίς καμία πιστοληπτική ικανότητα. Ηταν τότε υποχρεωμένη να αποδέχεται μεθόδους έμμεσου δανεισμού, όπως οι περίφημες εμπορικές πιστώσεις, οι οποίες συνόδευαν επιλογές μεγάλων προμηθευτών χωρίς πολλές συζητήσεις, χωρίς διαγωνισμούς και, το χειρότερο, χωρίς δημόσιο έλεγχο στην οργάνωση του ακριβοπληρωμένου προϊόντος που αγόραζε το ελληνικό κράτος. Κάπως έτσι βρέθηκε ο Σπ. Μαρκεζίνης να έχει συμφωνήσει με τον Ερχαρτ «υποχρέωση» επιλογής της Ζίμενς και της Τελεφούνκεν για τα ηλεκτρικά και ραδιοφωνικά έργα του κράτους. Γεγονότα που τότε, το 1953, προκάλεσαν σκάνδαλα, παραιτήσεις και εξετάσεις ενώπιον της Βουλής.
kathimerini.gr | Αναδιάρθρωση χωρίς ζημιά:

στο απροχώρητο

Ομως η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Οσο σκανδαλώδεις προσπάθειες αποφυγής ευθυνών αντιμετωπίζονται ως μια ακόμη εκδοχή, αδιαμφισβήτητα τεκμήρια ακυρώνονται μέσα σε λεκτικές διακλαδώσεις της αοριστίας, τόσο θα φουντώνει η οργή των πολιτών.

Η παράτυπη συναλλαγή είναι μια «αλήθεια» παραδομένη από πολιτική σε πολιτική γενιά. Ο λαός που την αποδέχεται, απαρνείται σιγά σιγά τον εαυτό του. Σήμερα μοιάζει, ο ελληνικός λαός, να μη θέλει πλέον να μένει άπραγος να παρακολουθεί τους πικρόχολους σοφούς να εξιστορούν τις ντροπές του...
kathimerini.gr | Επάγγελμα ερμητικά κλειστό:

το ιστορικό τέλος

O Iστορικός Yλισμός («αυτοσυνειδησία του Kαπιταλισμού», πάντοτε κατά τον Λούκατς) απόμεινε κυρίαρχη ιδεολογία, αλλά και πολιτική πρακτική στη μεταπολιτευτική Eλλάδα – μελετώντας τα ενεργήματα όλων των υπουργών Παιδείας, ανεξαρτήτως κόμματος, από το ’74 ώς σήμερα, μπορεί οποιοσδήποτε να σπουδάσει τις οργανικές αιτίες της αλογίας και αντικοινωνικής βαναυσότητας που κυριαρχεί πια στη χώρα. Tις αιτίες της αγλωσσίας και του αφελληνισμού των συνειδήσεων.

Στη σημερινή παντοδαπή καταστροφή, ένα βήμα πριν από το ιστορικό τέλος, οδήγησαν την Eλλάδα οι πολιτικές του έμπρακτου Iστορικού Yλισμού. Δεν υπάρχει κόμμα που να διαφοροποιείται, έστω κι αν κάποιοι το καμώνονται. Oμως μόνο ένα κόμμα που θα κομίζει πρόταση κοινωνιοκεντρική, μαχητικά αντίπαλη της ιστορικο-υλιστικής βαρβαρότητας, μπορεί να βγάλει τη χώρα από τον εφιάλτη. Tο βεβαιώνει η απλή λογική και η ιστορική πείρα.
kathimerini.gr | Πυξίδα, δηλαδή συλλογική ταυτότητα:

δεν λύσαμε κανένα πρόβλημα

ίσως φταίει το γεγονός ότι τόσα χρόνια δεν λύσαμε κανένα πρόβλημα. Αφήσαμε τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα νοσοκομεία να βουλιάξουν κάτω από την κακοδιαχείριση και τα χρέη· μάθαμε να ζούμε με δανεικά σαν να μην έπρεπε ποτέ να τα αποπληρώσουμε· εγκαταλείψαμε τα κέντρα των πόλεών μας όπως εγκαταλείψαμε τους λαθρομετανάστες στα χέρια συμμοριών· αγνοήσαμε τις ανάγκες των προσφύγων· καλλιεργήσαμε τη νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας και της μέγιστης απαίτησης, χωρίς να αξιολογούμε τις αποδόσεις μας· αφήσαμε κάθε μεγάλο σκάνδαλο ατιμώρητο ενώ φυλακίζονταν φουκαράδες· μάθαμε να απαιτούμε μόνο την απόλυτη επιτυχία στις διπλωματικές μας υποθέσεις παρά να δεχτούμε οποιονδήποτε συμβιβασμό.
Γι’ αυτό, μέσα σε τόσα χρόνια, δεν λύσαμε κανένα πρόβλημα. Ούτε ένα.


http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_23/01/2011_429838