Μέχρι τώρα η βία και η ανομία εθεωρούντο κάτι σαν φυσική καταστροφή, που αφ’ ενός έπρεπε να ζήσουμε και αφ’ ετέρου το κράτος έπρεπε να αποκαθιστά. Ο μεγαλύτερος μύθος της μεταπολίτευσης δεν ήταν το άσυλο. Ηταν το πλούσιο «κράτος-πατερούλης». Κανείς δεν νοιαζόταν όταν καταστρεφόταν ένα ΑΕΙ. Απλώς όλοι ρωτούσαν, κατόπιν επαναστατικής εορτής, «μα, πού είναι το κράτος;». Για να πληρώσει τις ζημιές, φυσικά...
Ετσι, με το «έχει ο Θεός», δηλαδή το κράτος, λειτούργησε η ελληνική κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια και σε όλα τα επίπεδα. Τι κι αν υπερδιπλασιάστηκαν φαρμακευτικές δαπάνες; Τσιγκουνιές με τη λίστα φαρμάκων θα κάνουμε; Τι κι αν η «Ολυμπιακή» είχε ζημίες ενός εκατομμυρίου ημερησίως; Ο ελληνικός λαός ήθελε τον «εθνικό του αερομεταφορέα». Τι κι αν έμπαινε κάθε χρόνο ένα δισ. μέσα ο ΟΣΕ; Εμείς θέλαμε τα τρένα μας και ας κυκλοφορούν άδεια. Τι κι αν έχουμε αναλογικά τους περισσότερους δασκάλους και καθηγητές μέσης εκπαίδευσης και πατώνουμε στους διεθνείς δείκτες; Το κράτος έπρεπε να προσλάβει κι άλλους. Τι κι αν έχουμε σε όλο τον δυτικό κόσμο το υψηλότερο ποσοστό χρηματοδότησης των ΑΕΙ και δεν έχουμε πανεπιστήμια; «Λεφτά για την παιδεία», ήταν το σύνθημα.
Και τότε ήρθε η κρίση...kathimerini.gr - Η νομιμοποιητική ψευδαίσθηση:
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου